Yükleniyor...

Cibuti

Cibuti

Cibuti

Temel Göstergeler
Resmi adı Cibuti Cumhuriyeti
Yönetim biçimi Yarı Başkanlık sistemi
Başkent Cibuti
Bağımsızlık tarihi 27 Haziran 1977 (Fransa'dan ayrıldı.)
Yüzölçümü 23.200 km²
Coğrafi konumu Doğu Afrika'da, Umman Denizi'ne bağlı Aden Körfezi ve Kızıldeniz kıyısında yer almakta olup; kuzeyde Eritre, batıda ve güneyde Etiyopya, güneydoğusunda ise Somali ile komşudur. 
İklimi Sıcak ve kurak bir iklim hâkimdir
Doğal kaynakları Petrol, altın, granit, mermer, tuz, jeotermal enerji
Nüfusu 865.267 (2017 verisi)
Nüfusun etnik dağılımı %60 Somalili İssa, %35 Afar, % 5 diğer
Din %94 İslam, %6 Hristiyalık
Diller Arapça, Fransızca
Nüfus artış oranı %2,16
Ortalama yaşam süresi 63,6 yıl
Milli Gelir 3.3 milyar dolar (2016 verileri)
Kişi Başı Ortalama Milli Gelir  1.878 dolar
Para Birimi Cibuti Frangı (DJF)
Reel büyüme oranı  %6,5 (2016 verileri)
Enflasyon oranı %2,7
İşsizlik oranı  %60  (2014 veri)
Yoksulluk Oranı %23
HIV virüsü taşıyanların sayısı  8.600 kişi
Doğurganlık oranı %2,3 çocuk/kadın (2017)
İhracat ürünleri Canlı hayvanlar, ham deri ve postlar, kahve, çay

Ülke Tarihi

Cibuti Cumhuriyeti 27 Haziran 1977 günü Fransa'dan bağımsızlığını ilan etti. Bugün hala "Fransız Somalilandı" olarak adlandırılmaktadır. Cibuti'ye bundan yaklaşık 1.000 yıl önce Arap Yarımadası'ndan göçen Müslüman Somalililer ve Afarlar yerleşmiştir. 1990'lı yıllarda yapılan Cibuti İç Savaşı sırasında büyük bir Afar ve İssa kaybı yaşanmıştır.

Siyasi Durum

Cibuti Cumhuriyeti’nde, RPP partisi, 1977-1992 yılları arasında tek partili bir yönetim sürdürmüştür. 4 Eylül 1992 tarihinde gerçekleştirilen referandum ile tek partili sistemden, çok partili siyasi sisteme geçilmiştir.

Parlamento tek meclisli olup, seçimler beş yılda bir yapılmaktadır. Başbakan, devlet başkanı tarafından atanmaktadır.

İlk çok partili Cumhurbaşkanlığı seçimi, 1999 yılında yapılmış ve RPP partisi adayı Cumhurbaşkanı İsmail Omar Guelleh; 2005, 2011 ve son olarak 2016 seçimlerini kazanmıştır.

İktisadi Durum

Cibuti, Aden Körfezi’ndeki stratejik konumu ile bölgenin deniz ulaştırması ve yakıt ikmal merkezi haline gelmiştir. Cibuti ve Doraleh Limanlarının kâr getiren transit özelliği nedeniyle ülkedeki ekonomik faaliyetler ağırlıklı olarak hizmet sektörü ve yabancı askeri üslerin varlığına dayanmaktadır.

Kurak iklimi nedeniyle, tarım faaliyetleri kısıtlı ve çoğu gıda ürünü yurt dışından ithal edilmektedir. Hayvancılık, kırsal bölgelerde yaşayan halkın en önemli geçim kaynağı olup, geleneksel yöntemlerle ve göçebe kültürü şeklinde yapılmaktadır. Dış ticaret açısından da önemlidir. Limanlardaki iş hacminin %70’i Etiyopya ile yapılan ithalat ve ihracatla gerçekleştirilmektedir. Cibuti Limanı, Etiyopya ve Somali’ye de hizmet verdiği için Doğu Afrika ile ticarette önemli bir kapı konumundadır. Liman hizmetleri gelirleri, GSYİH’nin %30’unu oluşturmaktadır.

Cibuti’nin bankacılık rejimi, Afrika’nın en liberal rejimlerinden biri olarak görülmektedir. Ekonominin önemli bir bölümü kayıt dışıdır.

Türkiye-Cibuti İlişkileri

Türkiye ile Cibuti arasında siyasi, ekonomik ve ticari alanlarda gün geçtikçe gelişen olumlu ikili ilişkiler mevcuttur. İlk diplomatik ilişkiler 1977 yılında başlamıştır. İki ülke karşılıklı olarak ihracat ve ithalat yapmaktadır. Türk Hava Yolları, haftanın yedi günü ülkeye doğrudan uçuşlar gerçekleştirmektedir. Bu seferler iki ülke arasındaki turizm ilişkilerini geliştirmeye yöneliktir. 2014 yılında, Cibuti ile Mutabakat Zaptı imzalanmıştır. Bu sayede Cibuti’de bir Özel Türk Ekonomik Bölgesi kurulması kararlaştırılmıştır. Cibuti’ye, “Türkiye Bursları” kapsamında yüksek öğrenim bursları tahsis edilmektedir.

Müslümanların Durumu

Cibuti'de en geniş topluluğu Müslümanlar oluşturmaktadır.  Tıpkı diğer İslam ülkelerinde olduğu gibi Cibuti'de de her köy ve kasabada bir cami bulunur. Cibuti halkının %94'ü (2012 tahminine göre 740.000) Müslümandır. Müslümanların çoğu Sünniliğin Şafiilik mezhebine mensuptur. Müslümanlıktan sonra ülkede en yaygın olan din ise Hristiyanlıktır.

 

 

Cibuti İle İlgili Çalışmalar.